Naar het overzicht

Om te sporten heb je gewoon een sportprothese nodig

Voet­bal, atle­tiek, bmx-fiet­sen en voor­al snow­boar­den. Het is slechts een greep uit de spor­ten die Merijn Koek (31) in zijn leven gedaan heeft. Eerst met zijn dage­lijk­se pro­the­se, later met een spe­ci­a­le sport­pro­the­se. ‘Spor­ten is de rode draad in mijn leven. En daar hoort gewoon een sport­pro­the­se bij.’

Merijn wordt op 19 juli 1990 gebo­ren zon­der onder­been en mist twee onder­ar­men. “Dat is nog altijd zo”, lacht hij. Het tekent zijn posi­tie­ve instel­ling, die hij mee­krijgt van zijn ouders. “In mijn jeugd heb ik nooit erva­ren dat ik ‘anders’ was dan ande­re kin­de­ren. En ik wíl­de ook niet anders zijn. Toen ik ander­half jaar oud was, kreeg ik mijn eer­ste been­pro­the­se, voor­al bedoeld om ermee te leren krui­pen. Niet veel later kreeg ik een pro­the­se om mee te leren lopen. Tij­dens gym­les­sen, als ik ging bui­ten­spe­len, voet­bal­len of fiet­sen, gebruik­te ik gewoon mijn ADL-pro­the­se (ADL staat voor Alge­me­ne Dage­lijk­se Levens­ver­rich­tin­gen, red.). Ik had geen sport­pro­the­se. Ren­nen en fiet­sen met dat been was niet ide­aal, ik had eer­der bla­ren en pijn, maar dat weer­hield me er niet van om te sporten.”

“In mijn puber­teit was spor­ten een moetje, vond ik het niet altijd leuk. Sinds ik Bibi­an Men­tel heb ont­moet, is dat ver­an­derd en is spor­ten heel belang­rijk”, ver­volgt Merijn zijn ver­haal. Op zijn 19e neemt Merijn con­tact op met Bibi­an, omdat hij behoef­te heeft aan con­tact met lot­ge­no­ten en van haar wil leren. Het is het begin van een soort acht­baan. Een maand na dat eer­ste mail­tje reist hij met de Neder­land­se para­lym­pi­sche snow­boar­ders naar een wed­strijd in Ame­ri­ka, in 2012 wordt hij full­ti­me top­spor­ter en weer twee jaar later staat hij op de Para­lym­pi­sche Spe­len in het Rus­si­sche Sochi. Hij wordt er veer­tien­de op de snow­board­cross. “De Spe­len van 2018 heb ik net niet gehaald en daar­na ben ik bij de Men­te­li­ty Foun­da­ti­on gaan wer­ken. Eerst als manus­je-van-alles, tegen­woor­dig ben ik betrok­ken bij alle snow‑, ska­te- en wake­board­ac­ti­vi­tei­ten, zoals snow­board­les­sen, wake­board­cli­nics en de Stranddag.”

Via Bibi­an komt Merijn ook in con­tact met pro­the­se­ma­ker Frank Jol, die hem zijn eer­ste sport­pro­the­se aan­meet. “Dat ging eerst om een snow­board­pro­the­se en dat is echt iets heel anders dan waar ik dage­lijks mee loop. Ster­ker nog: ik kan met die snow­board­pro­the­se wel lopen, maar lie­ver niet. Er zit een ande­re voet op, die beter geschikt is om boch­ten mee te boar­den, de voet staat hele­maal inge­draaid, zodat ik goed op mijn board sta, er zit een boven­been­kap op zodat ik mijn been niet kan over­strek­ken of ver­draai­en … Omdat ik het ook heer­lijk vindt om te wiel­ren­nen en hard te lopen, heb ik ook daar een spe­ci­a­le sport­pro­the­se voor. Ik zie nu wel dat een ADL-pro­the­se eigen­lijk niet geschikt is om te sporten.”

Mijn ont­moe­ting met Bibi­an is het begin van een spor­tie­ve achtbaan”

Hoe­wel Merijn tevre­den is met de pro­the­ses die hij nu heeft, kan het nog altijd beter. Bij­voor­beeld met het ‘pro­the­se­wis­sel­sys­teem’ waar Frank Jol nu aan werkt. “Daar­mee kan ik straks mijn wiel­ren­fiets­voet met één knop wis­se­len voor een hard­loop­voet. Nu gaat dat nog met inbus­sleu­tels en tja, zon­der han­den gaat dat niet heel mak­ke­lijk”, lacht hij. Of dat sys­teem in de toe­komst ook ‘gewoon’ door zorg­ver­ze­ke­raars betaald wordt? Zou mooi zijn, erkent Merijn.

“Alle pro­the­ses die ik nu heb, of voor­heen heb gehad, zijn zelf gefi­nan­cierd”, ver­telt hij. “Helaas kan niet ieder­een zoiets beta­len. Ik merk dat daar­door nog te veel kin­de­ren met een beper­king de moge­lijk­he­den niet krij­gen om te doen wat ze het lief­ste doen. Dat is toch zon­de? Ik blijf altijd den­ken in moge­lijk­he­den, wil het maxi­ma­le eruit halen. En dat gun ik ande­ren ook. Geluk­kig kent de foun­da­ti­on wegen om met de finan­cie­ring van sport­pro­the­ses te hel­pen en wer­ken we aan weten­schap­pe­lijk onder­zoek om sport­pro­the­ses uit­ein­de­lijk in de basis­ver­ze­ke­ring op te laten nemen. Dat zou een gewel­di­ge stap zijn.”

Tekst: Robin Wub­ben
Foto’s: Mathil­de Dusol