Lizzie van der Bas
Naar het overzicht

‘De wereld ziet er met de JUMP heel anders uit’

Toen Liz­zie van der Bas (7 jaar) voor het eerst bij pro­the­se­ma­ker Frank Jol bin­nen­liep, had ze het idee alles met haar pro­the­se te kun­nen. Na enig door­vra­gen bleek ‘alles’ een rek­baar begrip. Het pro­ject Re-Abled en de JUMP-pro­the­se heb­ben daar een enor­me ver­an­de­ring in gemaakt. “Nu kan ik écht alles wat ik wil doen.”

Liz­zie werd gebo­ren met een – naar eigen zeg­gen: ‘ini­mi­ni voetje, met vijf dop­erwt­jes als tenen’. Toen ze nog geen jaar oud was, werd die voet geam­pu­teerd en kreeg ze haar eer­ste pro­the­se. Inmid­dels staat de tel­ler in zeven jaar op der­tien benen. Liz­zie moet erom lachen als ze het ver­telt. Met een mar­mer­ro­ze pro­the­se komt ze bij pro­the­se­ma­ker Frank Jol bin­nen. “Mijn been is wel een beet­je zwaar. Sprin­gen is moei­lijk. En bij het trap­lo­pen moet ik mijn been steeds met mijn hand naar de vol­gen­de tre­de til­len.” Ze ver­ont­schul­digt zich bij­na als ik zeg dat dat toch beter moet kun­nen: “Ik kan er niks aan doen.”

De pro­the­se met boven­been­kap is in Franks ogen sim­pel­weg te zwaar. Die boven­been­kap moet eraf. “Toen hij dat zei, vond ik dat heel eng”, zegt moe­der San­dra van der Wolf. “Ze had een keer met een pro­the­se zon­der boven­been­kap gelo­pen en toen zak­te ze als een plum­pud­ding in elkaar. Dat wil­den we niet nog een keer. Maar met de nieu­we pro­the­se – zón­der boven­been­kap – is dat niet het geval.” Liz­zie moet nog altijd lachen om wat er gebeur­de toen ze de JUMP-pro­the­se voor het eerst aan­trok: “Ik ging met­een ren­nen. En dat was best gek. Ik ging met­een zo hard. Ik heb zelfs nog een wed­strijd­je gedaan met para­lym­pisch kam­pi­oe­ne Fleur Jong.”

Voor Liz­zie over­heerst het ple­zier, moe­der San­dra vult aan: “Ze had ook met­een geen pijn meer. Met die oude pro­the­se had ze dat wel regel­ma­tig. Ze traint nu een keer in de week bij Frank, en gaat een keer freerun­nen. Om het ple­zier, maar ook om het been ster­ker te maken. Daar haalt ze nu haar kracht uit. Wat dat betreft ben ik zo blij dat we bij Frank terecht zijn geko­men.” Dat gebeur­de bij toe­val: Liz­zies gym­le­raar zag Edwin Spee (Men­te­li­ty Foun­da­ti­on) op tele­vi­sie ver­tel­len over het Re-Abled pro­ject en stuur­de San­dra een bericht­je. Zij bekijkt de web­si­te en stuurt weer een bericht­je naar de Men­te­li­ty Foun­da­ti­on met Liz­zies verhaal.

“Die­zelf­de mid­dag ging de tele­foon: of ik wat film­pjes van Liz­zie op wil­de stu­ren om te zien of de JUMP-pro­the­se goed voor haar zou zijn. En een paar dagen later zaten we op het Friends­hip Sports Cen­tre bij Frank Jol. Ineens dacht ik: het gaat écht gebeu­ren! Ik heb altijd gehoopt dat Liz­zie over­al mee kon komen, maar in de afge­lo­pen jaren heb ik wel gezien dat er gewoon din­gen waren die door haar been niet luk­ten. En dat wil je als ouder niet. Ik neem niet zomaar genoe­gen met de eer­ste de bes­te oplos­sing, maar altijd is er de rem van de ver­ze­ke­ring, die niet alles zomaar ver­goed. Bij de Men­te­li­ty Foun­da­ti­on zoe­ken ze dan mee naar oplos­sin­gen hoe het finan­ci­eel wél kan.”

Toen ze de JUMP aan­trok, ren­de ze er met­een op weg

“Liz­zie wil­de altijd heel graag, maar de hond uit­la­ten was eigen­lijk al te veel. En bui­ten­spe­len in de school­pau­zes was ook te zwaar”, weet San­dra nog goed. “Nu lopen we elke dag min­stens een uur in het bos en speelt ze alle pau­zes bui­ten. Naast haar sport­pro­the­se heeft ze nu ook een ADL-pro­the­se van Frank. En dat voelt heel fijn. Het is hier veel bre­der dan: hier heb je een been, suc­ces ermee! We waren altijd tevre­den over de art­sen en pro­the­se­ma­kers, maar hier zien we hoe het ook kan. Dus mijn advies: als je niet hon­derd pro­cent tevre­den bent, zoek ver­der. Som­mi­ge pro­the­se­ma­kers weten het gewoon nog net wat beter.”

Tekst: Robin Wub­ben
Foto’s: Mathil­de Dusol